Hegel o Spinoza PDF

Dopasowywanie poglądów wyrażonych w książce hegel o Spinoza PDF Walscha z poglądami rozmaitych myślicieli ma charakter twórczości własnej. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Według Walscha jej współautorem jest Bóg, którego przekaz zapisał pismem automatycznym. W Bożej naturze nie leży osądzanie lub karanie ludzi, dlatego nie ma piekła.


Författare: Pierre Macherey.

Hegel au Spinoza” è apparso in Francia nel 1979, in un clima culturale e politico sideralmente lontano dal nostro. All’epoca, il riflesso ideologico che ha segnato gli anni Ottanta aveva appena preso piede, e si poteva ancora pensare che si trattasse di un fenomeno effimero che non avrebbe rimesso in discussione, nel profondo, gli effetti della grande rottura prodotta nel Maggio ’68 sul piano delle concezioni e delle pratiche della vita collettiva. “L’indagine che avevo intrapreso – scrive l’autore nella prefazione all’edizione italiana – confrontando le posizioni filosofiche di Spinoza e di Hegel si basava sull’idea che il progetto di cambiare il mondo e di porre fine all’ideologia borghese continuasse ad avere un senso, e che il compito della filosofia fosse di fare la sua parte producendo degli avanzamenti sul piano che le è proprio”. Oggi – egli osserva – le cose non possono più essere viste allo stesso modo: le tesi avanzate e sostenute allora devono trovare nuove strade per affermarsi. La sfida serenamente accolta da Macherey è quella di sottopore il suo lavoro a una nuova valutazione e interpretazione, in un orizzonte filosofico e politico completamente mutato rispetto a quello che lo aveva animato.

Bóg jest kreatywną, samoświadomą jaźnią . Według Walscha Bóg uważa, że powinniśmy przeprowadzić określone reformy ekonomiczne i społeczne mające prowadzić do bardziej pokojowego świata, i sądzi także, że zbyt mało dbamy o przyrodę. W książce można przeczytać także, iż istnieje reinkarnacja oraz życie na innych planetach. Tę stronę ostatnio edytowano 19 gru 2017, 14:02. Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Ten artykuł od 2015-10 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła, najlepiej w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.

Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Leucyp i Demokryt, Epikur i Lukrecjusz, Vanini, franc. Tę stronę ostatnio edytowano 22 wrz 2018, 10:23. Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania. Georg Wilhelm Friedrich Hegel, of Wilhelm, zoals zijn familie hem eenvoudigweg noemde, werd geboren in Stuttgart.

Hij was de oudste van drie kinderen. Zijn schoolloopbaan begon toen hij 3 jaar was. In september van 1790 ontving hij zijn filosofische graad en drie jaar later zijn theologische licentie. Onder zijn medestudenten, die hem ‘de oude man’ noemden, zaten ook Hölderlin en Schelling, met wie hij zijn kamer deelde. In 1812 verscheen het eerste deel van de Wissenschaft der Logik, in 1813 het tweede en in 1816 het derde deel.

In 1816 werd Hegel tot professor benoemd aan de universiteit van Heidelberg. Daarna kreeg hij een aanbod van de universiteit van Berlijn dat hij afwees. Eind 1822 ondernam Hegel een reis naar Nederland. In 1823 gaf hij opnieuw colleges over esthetica. Tegen het eind van zijn leven gaf hij college over natuurfilosofie, godsdienstfilosofie en logica. Hegel streefde naar de ontwikkeling van één totaalconcept waarin hij wetenschap, esthetica, godsdienst en filosofie wilde verenigen.

Dit dialectische systeem, waarbij de zogeheten ‘geest’ de aard aller dingen is en middels het confronteren van these en antithese tot een nieuwe synthese komt, zou uiteindelijk moeten leiden naar het ‘Absolute Idee’, waarin alle individuele elementen van de geest opgaan en zichzelf overstijgen. Er bestaat geen echte waarheid, maar wel een waarheid die steeds dieper en rijper wordt. Het dialectische proces is volgens Hegel ook van toepassing op individuen: eerst is er enkel het bewustzijn van de uiterlijke waarheid, vervolgens ontstaat een zelfbewustzijn, dat zich langzaamaan verzoent met het bewustzijn. Volgens de filosofie van Hegel was de ontwikkeling van al het bestaande de ontwikkeling van de redelijkheid van ‘de Geest’ of ‘God’ en derhalve die van ‘de Geest’ zelf. Eigenlijk keerde de Geest dus tot zichzelf terug, werd hij zich van zichzelf bewust.